ไม่มีการพิสูจน์ ถูกผิด
   เรื่องการจ่ายเงินโดยไม่มีการพิสูจน์ถูกผิดนี้ ผมค้านและไม่เห็นด้วยมานาน ผมบอกถ้าไม่ผิด ก็จะไม่ได้ตั้ง เพราะต้องไปเอากับสภาสังคมสงเคราะห์ ซึ่งให้เปล่า
เงินที่เก็บเพิ่มจากคนไข้ 1-3 % นั้น เป็นเงินที่คนไข้ทุกคนช่วยกันออก หากใครซวยเพราะแพทย์ทำพลาด ก็ไปเอาเงินจากกองทุน เหมือนประกันรถยนต์ ใครชนเพราะประมาท ประกันบริษัทของรถคนนั้นก็จ่าย ปีหน้าก็ไปเพิ่มเบี้ยลงโทษเอา คนที่ไม่เคยมีปัญหาก็จะได้ลดเบี้ย
แต่คำพุดมันพูดไม่ชัด ต้องพูดว่าไม่มีการพิสจูน์ว่าใครทำผิดแล้วไปเอาเรื่องคนนั้น แต่ต้องพิสูจน์ว่ามีการทำผิดจากที่ควรรักษาได้ถูกต้อง จึงจะไปจ่ายเงิน เรื่องนี้ทางสวีเดนเขาก็ชี้แจงไว้ชัดดังนี้
MEDICAL ERRORS
Lessons from Sweden's no-blame compensation
• Published: 5/08/2010 at 12:00 AM
• Newspaper section: News
Thailand is considering whether to introduce an extensive compensation system for injuries arising from medical care.

No-blame compensation is a system that benefits both physician and patient.
At present, patients wishing to obtain compensation for injuries that occurred during medical treatment in Thailand have no alternative other than going to court, where they must prove that medical personnel committed an error or an omission.
One reason that this can be very difficult is that circumstances in health care often are complicated and difficult to investigate by those without special expertise. In addition, court cases are often time-consuming, and can be expensive for a patient who does not ultimately prevail.
The ideas now being discussed in Thailand concern the possibility of introducing a system of compensation based on objective grounds.
According to this new approach, compensation should be paid regardless of whether any of the medical staff committed an error. Such a system is commonly referred to as "a no-fault system", although a more accurate term would probably be "a no-blame system". According to the discussions now being carried on in Thailand, this system would be administered by an organisation specifically established to deal with the compensation of patient injuries. The idea of using an administrative process rather than going to court is based on radically shorter times for claims handling, and considerable economic savings.
The Thai system envisaged would include a strong connection between the compensation system and the work of preventing the occurrence of healthcare-related injuries.
Those working on designing a Thai administrative system for patient injury compensation have studied how such a system is working in the Scandinavian countries, including Sweden, which has had one in place since 1975.
In 1975, a voluntary patient insurance scheme was introduced in Sweden for almost all public and private health care. After a few years, almost 99% of the healthcare providers had joined. In 1997, the voluntary insurance was replaced by the Patient Injury Act. This law is based on the terms of the voluntary patient insurance scheme, and generally reflects that system.
According to the Patient Injury Act, all care providers in Sweden must have patient injury insurance. The healthcare providers undertake to provide compensation through the insurance for patient injuries having a direct connection with health and medical care. Patients who felt they had been injured no longer had to go to court and prove their injuries were caused by an error or omission. Compensation could instead be paid on objective grounds, regardless of whether any error had been committed.
The main principle in the Swedish system is that compensation can be paid for all injuries that could have been avoided by the use of a different procedure. However, those injuries that could not have been avoided using modern techniques and knowledge will not be compensated. The standard of care used in this determination is that which applies to an experienced specialist in the field concerned.
The insurance companies are the first instance to handle the patient's claims. A single insurance company, the County Councils' Mutual Insurance Company (LOF), handles more than 90% of all claims for compensation. If the patient is dissatisfied with the assessment of the insurance company, he can have his case reviewed by the Patient Claims Panel.
Although the Patient Claims Panel is an advisory body, the insurance companies almost always follow its decisions. The procedures involving the insurance companies and the Patient Claims Panel are free of charge for the patients, who thus do not need to incur any economic risks by filing a claim.
If the patient is not satisfied with the assessment by the Patient Claims Panel, he can go to court. However, he then would face the risk of having to pay both his own legal fees and those of the other side if he loses. Out of 10,000 injury claims a year, only five to ten go to court.
As more than 90% of Swedish medical care is public, the predominant share of the compensation system is financed through tax revenues.
How then has the Swedish patient insurance system been working, and does Thailand have anything to learn from Sweden?
Compensation on objective grounds
According to the main principle in the Swedish scheme, all avoidable injuries are compensable. The patient need not show that any of the medical personnel have committed any error.
More patients receive compensation
Before the patient insurance system began in 1975, about 100 patients a year received some form of compensation according to the tort law rules. Today, about 5,000 patients a year receive patient injury compensation. The number of patients receiving compensation has thus greatly increased under "the no-blame system" currently in effect in Sweden.
Faster claims handling
Court cases previously took several years. With the administrative procedure, the claims handling instead normally takes several months. In 50% of the injury claims, the patient will receive a notice stating whether or not his injury is compensable, within six months from the date on which the claim was filed. In 80% of the cases, the patient will receive this notice within 12 months.
Less expensive procedure
The average cost of having an insurance company handle an injury claim is about US$1,100, while a determination by the Claims Panel of a single case costs $1,200. This can be compared with a court case, which costs an average of $27,000. An administrative procedure is thus much less expensive than a court case.
No economic risk for the patient
As previously mentioned, the administrative procedure is free of charge to the patient, who does not incur any economic risk by filing a claim with the patient insurance system in Sweden.
One interesting comparison between the Swedish system and the American system, which is based on tort law, is that about 70% of the money in the American system goes to lawyers and administration.
In the Swedish system, administration accounts for less than 20%, with the patients thus receiving more than 80% of the money in the insurance system. Another interesting observation about the American system is that American lawyers work on a contingency basis, taking a certain percentage (often between 30 and 40%) of what the patient might get in damages.
As a result, no American lawyer will accept a case in which the possible compensation would not be at least about $200,000. This means that many injured patients in the United States may encounter difficulties in finding a lawyer who will accept their case.
The employer pays the premium, so there is no economic risk for the doctor
In the Swedish system, the employers pay the premiums for the patient insurance system, thus eliminating any economic risk for the individual doctor.
Good relations between patients and medical personnel
The Swedish solution, in which the issue of the right to patient compensation has been separated from the issue of fault, has not only made it easier for patients to receive compensation for injuries arising during medical treatment, but has also significantly improved relations between patients and medical personnel. Patients who feel that they have a compensable injury do not need to seek out errors or omissions in the treatment as a condition for receiving compensation. They are also more willing to understand that injuries may arise in medical treatment without a doctor or other member of the staff having been negligent or having committed an error. Those who work in health care, in turn, do not have to feel that every time the issue of compensation for a patient injury is raised, their actions will be scrutinized in an effort to ascertain whether anyone has been negligent or has committed an error. This also contributes to a willingness on the part of the medical staff to assist an injured patient in his effort to obtain compensation without having to worry about whether or not someone is liable for the injury.
As shown above, many positive experiences can be learned from the Swedish system, which has worked very well for more than 30 years. However, there is a great need to emphasize that one country cannot always merely copy the system of another country in all respects. Instead, one must always consider that conditions such as the national system of social welfare, the healthcare system, and cultural factors, may vary greatly from country to country. Compensation for patient injuries in Sweden takes place in the context of an extensive social welfare system.
Many of the fundamental ideas in the patient insurance systems of the Scandinavian countries, however, have been adopted, as Thailand is considering the introduction of a similar system. One advantage of the envisaged Thai system is the strong linkage between the compensation system and the activities aimed at preventing future patient injuries. This is a component that the Scandinavian countries can learn something from. The fact that Thailand is considering "a no-blame system" at all is also impressive, considering that most of the European countries, the United States, and as developed a country as Japan, have yet to introduce a system to compensate patient injuries on objective grounds. Today, only the Scandinavian countries and New Zealand have comprehensive administrative systems for the compensation of patient injuries. Hopefully, Thailand will soon join this group.
________________________________________
The author is a legal adviser of The Swedish Patient Insurance Association.
For more information about the Swedish system visit <www.patientforsakring.se> and look for "Medical Liability in the Land of the Midnight Sun" by Kaj Essinger, CEO, The Regions' (The County Councils) Mutual Insurance Company for Patient Injuries (LOF). For the wording of the Swedish Patient Injury Act and a comment about the Swedish system, visit <www.pff.se>.
About the author

Writer: Carl Espersson
Position: A legal adviser of The Swedish Patient Insurance A
โดย: หวังว่าทุกคนจะเข้าใจเสียใหม่ [10 ส.ค. 53 10:21] ( IP A:58.8.211.134 X: )
Add to Facebook  Add to Twitter  Add to Multiply  Add to Google  Add to Blogger  Add to Live
ความคิดเห็นที่ 1
   ก็จะไม่ได้ ตังค์ เพราะต้องไปเอากับสภาสังคมสงเคราะห์ ซึ่งให้เปล่า
โดย: ฟฟ [10 ส.ค. 53 10:23] ( IP A:58.8.211.134 X: )
ความคิดเห็นที่ 2
   บทเรียนจากประเทศสวีเดนต่อประเทศไทย กรณี “การชดเชยความเสียหายจากบริการสาธารณสุข”

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 5 สิงหาคม 2553 16:59 น.





โดย...คาร์ล เอสเพอร์สสัน
ที่ปรึกษากฎหมายสมาคมประกันสุขภาพแห่งสวีเดน

ประเทศไทยกำลังพิจารณาว่า จะสร้างระบบชดเชยแก่ผู้เสียหายจากบริการสาธารณสุขอย่างกว้างขวางหรือไม่. ขณะที่ในปัจจุบัน, ผู้ป่วยในประเทศไทย ที่หวังว่า จะได้รับค่าชดเชยความเสียหายจากการรักษาพยาบาลไม่มีทางเลือกอื่น ยกเว้นการนำเรื่องขึ้นสู่ศาล, ซึ่งจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าบุคลากรทางการแพทย์นั้น เป็นผู้กระทำผิดพลาดหรือละเลย. ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องยาก สาเหตุหนึ่งก็คือ บริบทในการดูแลสุขภาพมักมีความซับซ้อน ยากในการสืบสวนโดยปราศจากผู้เชี่ยวชาญพิเศษ. นอกจากนี้, ในกระบวนการทางศาลก็มักจะต้องใช้เวลายาวนาน, และต้องใช้เงินจำนวนมาก.





มีหลายแนวคิดที่เสนอเรื่องการชดเชยนี้ในประเทศไทย. แนวคิดใหม่ ก็คือ การจ่ายค่าชดเชยโดยไม่คำนึงถึงว่าจะมีบุคลากรทางการแพทย์ผู้กระทำผิดหรือไม่. เป็นระบบหนึ่งที่รู้จักกันในนาม "a no-fault system,” (ระบบที่ไม่มีผู้ผิด) ซึ่งที่ถูกควรเรียกว่า "a no-blame system”(ระบบที่ไม่มีการคาดโทษ).

จากการถกเถียงกันในประเทศไทยถึงขณะนี้, ระบบนี้จะดูแลโดยองค์กรที่จัดตั้งขึ้นเป็นการเฉพาะที่จะรับมือกับการชดเชยความเสียหาย. แนวคิดคือใช้กระบวนการบริหารจัดการแทนที่จะขึ้นศาลเพื่อประหยัดเวลาและประหยัดเงิน. ระบบนี้ของประเทศไทยยังให้ความสำคัญกับการเชื่อมโยงระหว่างระบบชดเชยกับการป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นได้จากบริการสาธารณสุข.

การออกแบบระบบชดเชยความเสียหายฯของประเทศไทยอาศัยบทเรียนจากประเทศในกลุ่มสแกนดิเนเวีย, รวมถึงประเทศสวีเดน, ซึ่งเริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ.1975.

ในปี ค.ศ.1975, ระบบประกันสุขภาพโดยสมัครใจถือกำเนิดขึ้นในประเทศสวีเดน ทั้งในภาครัฐและเอกชน. เพียงสองสามปีผ่านไป, เกือบร้อยละ 99 ของผู้ให้บริการก็เข้าสู่ระบบนี้. ในปี ค.ศ.1997, ระบบประกันสุขภาพโดยสมัครใจถูกแทนที่ด้วย พ.ร.บ.ผู้เสียหายจากบริการสาธารณสุข (Patient Injury Act). กฎหมายนี้มีพื้นฐานมาจากระบบประกันสุขภาพโดยสมัครใจ และผลกระทบจากระบบนั้น. จาก พ.ร.บ.ผู้เสียหายฯ, ผู้ให้บริการทุกแห่งในประเทศสวีเดน จะต้องรับประกันความเสียหายที่เกิดขึ้นกับผู้ป่วย. ผู้ให้บริการจะชดเชยความเสียหายผ่านระบบประกันสุขภาพ ซึ่งเชื่อมโยงโดยตรงกับการดูแลรักษา. ทำให้ผู้ป่วยจำนวนหนึ่งที่เสียหายไม่ไปฟ้องศาลเพื่อพิสูจน์ความผิด. การจ่ายค่าชดเชยความเสียหายเป็นไปอย่างสมเหตุผลโดยไม่ต้องพิจารณาว่ามีความผิดพลาดเกิดขึ้นหรือไม่.

หลักการสำคัญในระบบของประเทศสวีเดน ก็คือ จ่ายชดเชยในทุกกรณีความเสียหายแม้จะหลีกเลี่ยงความเสียหายได้ด้วยวิธีอื่น. อย่างไรก็ตาม, ความเสียหายที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้แม้จะใช้เทคนิคและความรู้สมัยใหม่ล่าสุดตามมาตรฐานแล้ว จะไม่ได้รับค่าชดเชย. มาตรฐานการดูแลรักษาที่ว่านี้หมายถึงมาตรฐานที่ผู้เชี่ยวชาญผู้มีประสบการณ์ในด้านนั้นๆเคยใช้อยู่. บริษัทประกันจะเป็นผู้รับผิดชอบการเรียกร้องค่าเสียหายในเบื้องต้น. บริษัทประกันรายเดียวคือ County Councils’ Mutual Insurance Company (LÖF), รับผิดชอบมากกว่าร้อยละ 90 ของการเรียกร้องค่าชดเชย. ถ้าคนไข้รายใดไม่พอใจการประเมินของบริษัทประกัน, เขาสามารถขอให้คณะกรรมการพิจารณาข้อร้องเรียนของคนไข้ (Patient Claims Panel) ทำการทบทวนใหม่ได้. แม้ว่าคณะกรรมการนี้จะเป็นเพียงที่ปรึกษา, แต่บริษัทประกันต่างๆก็มักจะยอมรับการตัดสินนั้นๆ. การประเมินทั้งของบริษัทและคณะกรรมการฯดังกล่าวไม่มีค่าใช้จ่ายที่เกิดกับคนไข้, ดังนั้น คนไข้จึงไม่มีความเสี่ยงด้านเศรษฐกิจในการยื่นข้อร้องเรียน. ถ้าคนไข้ไม่พอใจการประเมินของคณะกรรมการ, ก็สามารถไปยื่นฟ้องต่อศาลต่อไปได้. อย่างไรก็ตาม, คนไข้ก็จะมีความเสี่ยงที่จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมในการดำเนินคดีที่เกิดขึ้นทั้งสองฝั่งถ้าแพ้คดี. จากการเรียกร้องค่าเสียหาย 10,000 รายต่อปี, มีเพียง 5-10 รายเท่านั้นที่ไปยื่นฟ้องต่อศาล.

เนื่องจากมากกว่าร้อยละ 90 ของการดูแลทางการแพทย์ในประเทศสวีเดนเป็นภาครัฐ, ดังนั้นระบบการชดเชยนี้ส่วนใหญ่จึงจ่ายด้วยภาษีอากร.

ระบบประกันสุขภาพของชาวสวีเดนทำงานอย่างไร, และประเทศไทยจะเรียนรู้อะไรได้บ้างจากประเทศสวีเดน?

จ่ายชดเชยตามความเสียหายที่ปรากฏ

จากหลักการสำคัญของระบบสวีเดน, ทุกความเสียหายที่หลีกเลี่ยงได้จะได้รับค่าชดเชย. คนไข้ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่ามีบุคลากรการแพทย์ที่กระทำความผิดพลาด.

คนไข้จำนวนมากขึ้นได้รับค่าชดเชยความเสียหาย

ก่อนหน้าระบบประกันสุขภาพจะเกิดขึ้นในปี ค.ศ.1975, มีคนไข้ประมาณ 100 รายต่อปีได้รับค่าชดเชยความเสียหายตามบทบัญญัติในกฎหมายความเสียหาย (tort law rules). ขณะนี้, คนไข้ประมาณ 5,000 รายต่อปี ได้รับค่าชดเชยความเสียหาย. ดังนั้น ผลก็คือ จึงมีคนไข้ในสวีเดนจำนวนมากขึ้นอย่างมากที่ได้รับค่าชดเชยความเสียหายภายใต้ระบบไม่คาดโทษ (no-blame system) ในปัจจุบัน.

จัดการปัญหาการร้องเรียนได้เร็วขึ้น

คดีในศาลใช้เวลาหลายปี. แต่เมื่อใช้วิธีบริหารจัดการแบบนี้แทน จะใช้เวลาไม่ถึงปี. ร้อยละ 50 ของการร้องเรียนเรียกค่าเสียหาย, คนไข้จะได้รับแจ้งว่าจะได้รับค่าชดเชยหรือไม่ภายใน 6 เดือนนับจากวันยื่นร้องเรียน. ร้อยละ 80 ของทั้งหมดจะได้รับแจ้งผลการพิจารณาภายในหนึ่งปี.

เป็นวิธีที่มีค่าใช้จ่ายน้อยกว่า

ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยของบริษัทประกันในการจัดการนี้ คือ ประมาณ 1,100 US$, ขณะที่การพิจารณาของคณะกรรมการมีค่าใช้จ่ายประมาณ 1,200 US$ต่อราย. เมื่อเปรียบเทียบกับคดีทางศาลซึ่งมีค่าใช้จ่ายเฉลี่ยประมาณ 27,000 US$.ดังนั้น วิธีทางการบริหารแบบนี้จึงมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่ามากๆ.

ไม่มีความเสี่ยงทางเศรษฐกิจสำหรับคนไข้

ดังได้กล่าวแล้วว่า วิธีทางการบริหารไม่มีค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นกับคนไข้, คนไข้จึงไม่มีความเสี่ยงทางเศรษฐกิจที่จะยื่นร้องเรียนในระบบประกันของประเทศสวีเดน.

สิ่งที่น่าสนใจประการหนึ่งเมื่อเปรียบเทียบระบบของประเทศสวีเดนกับระบบของประเทศสหรัฐอเมริกา, ซึ่งใช้กฎหมายความเสียหาย (tort law) ก็คือ ประมาณร้อยละ 70 ของเงินในระบบประกันของประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นค่าทนายและค่าบริหารจัดการ. ส่วนระบบของประเทศสวีเดนมีค่าบริหารจัดการน้อยกว่าร้อยละ 20, ดังนั้น คนไข้จึงรับไปมากกว่าร้อยละ 80 ของเงินในระบบประกัน. ที่น่าสังเกตอีกประการหนึ่งในระบบของประเทศสหรัฐอเมริกาก็คือ ทนายสหรัฐฯทำงานด้วยความหวังเงินสำรอง,คอยรับส่วนแบ่งบางส่วน (ระหว่างร้อยละ 30 ถึง 40) ของเงินที่คนไข้ควรจะได้รับจากความเสียหาย. ดังนั้น, จึงไม่มีทนายความผู้ใดรับว่าความคดีที่จะได้รับค่าชดเชยน้อยกว่า 200,000 US$. ส่งผลให้คนไข้ผู้เคราะห์ร้ายจำนวนมากในสหรัฐอเมริกายากที่จะหาทนายมาว่าความให้ตนได้.

ลูกจ้างผู้ประกันตนเป็นผู้จ่ายเบี้ยประกัน, ดังนั้น จึงไม่มีความเสี่ยงทางเศรษฐกิจสำหรับแพทย์

ในระบบของสวีเดน, การที่ลูกจ้างเป็นผู้จ่ายเบี้ยประกันในระบบประกันสุขภาพเป็นการขจัดความเสี่ยงทางเศรษฐกิจแก่แพทย์แต่ละคน.

ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างคนไข้กับบุคลากรทางการแพทย์

การแก้ปัญหาของสวีเดน, โดยแยกเรื่องออกจากันระหว่างเรื่องสิทธิของคนไข้ในการเรียกร้องค่าชดเชยกับเรื่องความผิด, มิเพียงแต่ทำให้คนไข้ได้รับค่าชดเชยความเสียหายจากการรักษาทางการแพทย์ได้ง่ายขึ้น, แต่ยังทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนไข้กับบุคลากรทางการแพทย์ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญด้วย. คนไข้ที่ต้องการเรียกค่าชดเชยไม่จำเป็นต้องค้นหาสาเหตุของความผิดพลาดหรือความประมาทในการรักษา. คนไข้เข้าใจได้มากขึ้นว่า ความเสียหายอาจเกิดขึ้นในระหว่างกระบวนการรักษาโดยที่ไม่ได้มีแพทย์หรือเจ้าหน้าที่คนใดละเลยหรือกระทำการผิดพลาด. ในทางตรงข้าม, คนทำงานในทีมดูแลรักษา, ก็ไม่ต้องระแวงว่าจะเกิดการเรียกร้องค่าชดเชยได้ในทุกขณะ, หรือเกรงว่าจะถูกตรวจสอบพฤติกรรมอย่างเข้มข้นเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดละเลยหรือกระทำผิดพลาด. ส่งผลให้บุคลากรทางการแพทย์เต็มใจช่วยเหลือคนไข้ผู้เคราะห์ร้ายจากการรักษาของตนให้ได้รับค่าชดเชยโดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะเป็นผู้รับผิดในความเสียหายนั้น.

ดังได้กล่าวแล้วข้างต้น, ระบบของประเทศสวีเดนได้ให้ประสบการณ์เชิงบวกมากมาย, ซึ่งระบบนี้ทำงานได้อย่างดีเยี่ยมมาเป็นเวลามากกว่า 30 ปี. อย่างไรก็ตาม, ต้องเน้นย้ำว่า ประเทศหนึ่งประเทศใดไม่ควรลอกเลียนแบบระบบของประเทศอื่นในทุกแง่ทุกมุม. แต่ต้องพิจารณาเงื่อนไขต่างๆ เช่น ระบบสวัสดิการสังคมของประเทศ, ระบบการดูแลรักษาสุขภาพ, และปัจจัยทางด้านวัฒนธรรม, ซึ่งอาจแตกต่างอย่างมากระหว่างประเทศหนึ่งกับอีกประเทศหนึ่ง. การชดเชยความเสียหายแก่คนไข้ในสวีเดนเกิดขึ้นในบริบทที่มีระบบสวัสดิการสังคมอย่างกว้างขวางแล้ว.

อย่างไรก็ตาม มีแนวคิดพื้นฐานมากมายในระบบประกันสุขภาพของประเทศในกลุ่มสแกนดิเนเวียที่ประเทศไทยสามารถนำมาใช้ในการพิจารณาได้เนื่องจากระบบคล้ายกัน. ข้อดีประการหนึ่งที่มีในระบบของประเทศไทยก็คือ ความเชื่อมโยงอย่างเหนียวแน่นระหว่างระบบชดเชยกับกิจกรรมต่างๆที่มุ่งป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดกับคนไข้ในอนาคต. นี่คือ องค์ประกอบที่ประเทศในกลุ่มสแกนดิเนเวียสามารถเรียนรู้จากประเทศไทย. ที่น่าประทับใจ ก็คือ การที่ประเทศไทยกำลังพิจารณานำระบบไม่คาดโทษ(no-blame system)มาใช้ในขณะที่ประเทศส่วนใหญ่ในยุโรป, สหรัฐอเมริกา, และประเทศที่พัฒนาแล้วอื่นๆอย่างเช่น ญี่ปุ่น ยังไม่ได้นำระบบนี้มาใช้เพื่อชดเชยคนไข้อย่างเป็นธรรม. ถึงวันนี้, มีเพียงประเทศในกลุ่มสแกนดิเนเวียและนิวซีแลนด์เท่านั้นที่มีระบบบริหารจัดการอย่างรอบด้านเพื่อการชดเชยความเสียหายที่เกิดกับคนไข้. หวังเป็นอย่างยิ่งว่า, ประเทศไทยจะเข้ามาร่วมอยู่ในกลุ่มนี้ด้วยในไม่ช้า.

ค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับระบบนี้ในประเทศสวีเดนได้จาก https://www.patientforsakring.se และ “Medical Liability in the Land of the Midnight Sun” by Kaj Essinger, CEO, The Regions’ (The County Councils) Mutual Insurance Company for Patient Injuries (LÖF). สำหรับเนื้อหาใน พ.ร.บ.ผู้เสียหายจากบริการสาธารณสุข ของประเทศสวีเดน และข้อคิดเห็นเกี่ยวกับระบบของประเทศสวีเดน ดูได้ที่ https://www.pff.se
โดย: ภาษาไทย [10 ส.ค. 53 10:25] ( IP A:58.8.211.134 X: )
ความคิดเห็นที่ 3
   มีหลายแนวคิดที่เสนอเรื่องการชดเชยนี้ในประเทศไทย. แนวคิดใหม่ ก็คือ การจ่ายค่าชดเชยโดยไม่คำนึงถึงว่าจะมีบุคลากรทางการแพทย์ผู้กระทำผิดหรือไม่. เป็นระบบหนึ่งที่รู้จักกันในนาม "a no-fault system,” (ระบบที่ไม่มีผู้ผิด) ซึ่งที่ถูกควรเรียกว่า "a no-blame system”(ระบบที่ไม่มีการคาดโทษ).
ผมว่าน่าจแปลว่าไม่มีด่าใครเป็นการเฉพาะว่าทำผิด
โดย: ฟฟ [10 ส.ค. 53 10:27] ( IP A:58.8.211.134 X: )
ความคิดเห็นที่ 4
   ดังนั้นจะต้องมีคนทำผิด จึงจะได้ตังค์ แต่ก็ไม่มีการไปเอาเรื่องคนนั้นเป็นการเฉพาะ เงินที่จ่ายก็จึงไม่ได้เอาจากคนนั้นเป็นการส่วนตัว
แต่คุณหมอ คุณพยาบาล คุณทันตแพทย์ คุณเภสัช ฯลฯ คนนั้นต้องทำผิดแน่นอน จึงจะจ่ายตังค์
เวลาพิสูจน์ว่าถูกหรือผิด คณะกรรมการตัดสิน คนที่ไม่พอใจก็สามารถนำผู้เชี่ยวชาญ รวมทั้งแพทยสภา สภาพยาบาล ฯลฯ มาให้ความเห็นต่อสู้ ใครเหตุผลดีกว่าก็ชนะไป
ใครไม่พอใจก็ไปฟ้องศาลปกครอง เอาแพทยสภา สภาพยาบาล ฯลฯ ไปสู้กันในศาล
จึงเป็นเรื่องที่ยุติธรรม ไม่เห็นจะต้องมาโต้แย้ง เพราะขนาดแพทยสภาว่าไม่มีมูล พวกยังไปฟ้องศาลปกครองได้ ดังนั้น สภาวิชาชีพไม่ใช่โต้แย้งไม่ได้ จะมายุ่งมากมายโวยวายมากมายทำไม
โดย: ฟฟ [10 ส.ค. 53 10:32] ( IP A:58.8.211.134 X: )
ความคิดเห็นที่ 5
   เอาแค่ความเห็นนี้ก็ไปไกลๆได้แล้ว มันเอียงกะเท่เล่ห์ตั้งแต่แรก
เช่นว่ามีการรักษา 200 กว่าล้านครั้ง มีการร้องเรียนและจ่ายเงินเพียง 2000 ราย ความผิดพลาดเพียงแค่ 1/แสน หรือ 0.001 % จะไปออกกฎหมายมาให้ยุ่งยากสำหรับความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยเพื่อทำให้อีก 99.999 % ช้ำใจทำไม
ถ้าเก่งแบบนี้ ก็ไปรับจ้างโอบาม่าดีกว่า ที่บ้านเขาผิดพลาดมากจนคนเขาทนไม่ไหว
ไม่รู้ว่าโง่จริงหรือแกล้งโง่ เพราะพวกที่ผิดพลาดแล้วไม่ได้ร้องเรียนหรือร้องเรียนแล้วไม่ได้เงินมีอีกตั้งมากมาย
เหมือนบอกว่า แต่ละปีที่ศาลตัดสินคนถูกข่มขืนมีเพียงไม่กี่คดี ดังนั้นคนข่มขืนกันน้อยมาก แบบนี้ก็เป็นการเอาหัวแม่ตีนคิด
เพราะว่าคนถุกข่มขืนส่วนหนึ่งเขาอาย ไม่กล้าแจ้งความ อีกส่วนหนึ่งกลัวอิทธิพลเจ้านาย มาเฟีย อีกส่วนหนึ่งเป็นผู้เยาว์ อีกส่วนหนึ่งกลัวพ่อ/ผัวจะเดือดร้อน อีกส่วนหนึ่งตำรวจล้มคดี ทำหลักฐานอ่อน ศาลจึงตัดสินออกมาน้อย ไม่ได้หมายความว่าข่มขืนกันน้อย
คนที่ให้ความเห็นแบบนี้ คือคนที่พยายามมาล้ม พรบ และอ้างว่าไม่มีสภาวิชาชีพ ผมเห็นว่าคนแบบนี้เลวจริง แต่ที่เลวกว่านั้นคือคนที่รู้แต่ก็ไม่ออกมาชี้แจง และไม่ห้ามปราม อันนี้เลวกว่า
ดังนั้นผมจึงเห็นว่าคนที่เลวแบบนี้ รวมถึงสภาวิชาชีพ คุณควรจะไปไกลๆจากกลุ่มผู้เสียหาย อย่าทำบาปกรรมกับคนที่เขาได้รับทุกข์มาแล้วอีกเลย มันเป็นเรื่องไร้คุณธรรม ขาดมนุษยธรรม
โดย: ฟฟ [10 ส.ค. 53 10:51] ( IP A:58.8.211.134 X: )
ความคิดเห็นที่ 6
   ดังนั้นการที่จะตัดสินว่าหมอผิด จึงไม่จำเป็นต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญ แต่ใช้การโหวตเอา หรืออาจโหวตผ่านมือถือเหมือนบ้าน AF
โดย: ขนาดศาลยังขอผู้เชี่ยวชาญ [10 ส.ค. 53 11:32] ( IP A:182.52.122.32 X: )
ความคิดเห็นที่ 7
   เออ ผมว่าอนาคตก็คงตัดสินคดีแพทย์ ผ่าน SMS เหมือนกัน แบบชาวบ้านชาวช่อง ชาวไร่ชาวนา คิดว่าหมอคงนี้เป็นไง พิมพ์ 1 ชนะคดี พิมพ์ 2 แพ้คดี ประมาณนี้

โอ้ว ประเทศไทย
โดย: วิธีทำให้ประเทศเจริญ อย่าให้คนโง่ได้มีอำนาจ [10 ส.ค. 53 12:23] ( IP A:58.8.147.159 X: )
ความคิดเห็นที่ 8
   เฮ่ย ว่าเข้านั้น ตัดสินคดีคดีผ่าน SMS ไม่ได้ช้าขนาดนั้น

อาจารย์วิชัย โชค์วิวัฒน์ เคยออกมาบอกตอนหนังสือ "นางปีศาจร้ายในสายตามหมอ" ออกตัวใหม่ๆว่า แพทย์สภาเคยแม้กระทั่งบางครั้ง ประชุมกันบ่ายวันเดียวไม่กี่ชั่วโมง ลงชื่อรับรองประกาศคำตัดสินคดีร้องเรียนเป็นสามสี่สิบคดีว่า "ไม่มีมูล" (ภาษาชาวบ้านเรียกขี้ไม่ออก) ได้ซะงั้น

คิดกันดูซิว่า กรรมการแพทยสภา 30 กว่าคน เซ็นต์ชื่อคนละสามสี่สิบครั้ง (ถ้าเซ็นต์ชื่อครั้งเดียวต่อหนึ่งเรื่อง แต่มีหรือ?ที่เรื่องร้องเรียนทุกๆเรื่องที่ส่งเข้าไป มีกระดาษแผ่นเดียวให้เซ็นต์) เห็นหรือยัง? ตัดสินแบบแพทยสภา (ซ่องโจร) นี่เลวกว่า (+เร็วกว่า???) หรือส่ง SMS เร็วกว่า!!!!!
แล้วรู้ยังว่า ทำไมแพทยสภาโจรชุดปัจจุบันถึงได้เกลียดท่านอาจารย์วิชัย โชควิวัฒน์ (อดีตเลขาธิการแพทยสภา) เข้าไส้เข้ากระดูก ถึงบางอ้อไหม???
โดย: คนรู้ทัน ไม่รู้จริง (เรื่องหมอ) [10 ส.ค. 53 12:57] ( IP A:61.90.5.68 X: )
ความคิดเห็นที่ 9
   ก็มีคดีที่มันไม่ต้องเสียเวลา ก็ไม่ควรจะต้องเสียเวลามากนัก ถ้า 30 คดี 3 ชั่วโมง ก็คดีนึง ก็เกิน 5 นาทีแล้ว แล้วกรรมการทั้ง 30 คนเขาประชุมกันก่อนจะเซ็นชื่อ ไม่ได้ไปนั่งอ่านกระดาษกันตอนนั้นทีละหน้า แล้วค่อยเซ็น เสียเวลา

ถ้าผมไปฟ้องว่า บ้านที่คุณอยู่เป็นบ้านผม ตั้งแต่ 2000 ปีที่แล้ว

ใช้ 5 นาที ยังนานเกินไปสำหรับคำว่าไม่มีมูล
โดย: ต้องยกตัวอย่างแบบนี้จึงจะเข้าใจ [10 ส.ค. 53 13:04] ( IP A:58.8.147.159 X: )
ความคิดเห็นที่ 10
   เวลาเขาโหวต เขาก็ใช้สมองคิดก่อน จึงยกมือ
ปกติตัดสินคนเดียวก็ได้ ถ้าเหตุผลดี แต่เวลามีหลายคน เขาก็จำเป็นต้องโหวต แม้กระทั่งแพทยสภาก็ใช้โหวตเหมือนกัน
ในการตัดสินนั้นปกติเขาใช้เสียงส่วนมาก โหวตกัน แต่ถ้าเหตุผลไม่ได้เขาก็ใช้เสียงส่วนน้อยตัดสิน
เช่นคณะกรรมการแพทยสภา โหวต30 กว่าคนว่าคดีไม่มีมูล ถ้าคนร้องเรียนเห็นว่าไม่มีเหตุผลเขาก็ไปฟ้องศาล ซึ่งอาศัยเหตุผลมาหักล้างเสียงส่วนใหญ่ที่โหวตกันมาก่อน
ศาลจึงมีหน้าที่ ยับยั้งเสียงส่วนใหญ่ที่ไม่ถูกต้อง
บ้านเมืองปกติปกครองในระบอบประชาธิปไตย การกระทำทำตามเสียงส่วนใหญ่ เว้นแต่ว่าถ้าเสียงส่วนน้อยเขาเห็นว่าไม่ถูกต้องเขาก็ไปศาล ศาลจะตัดสินให้ เพราะสุดท้ายแล้ว เสียงที่ตัดสิน ต้องเป็นเสียงถูกต้องไม่ใช่เสียงส่วนใหญ่
โดย: ฟฟ [10 ส.ค. 53 13:17] ( IP A:58.8.3.222 X: )
ความคิดเห็นที่ 11
   โหวตโดยผู้เชี่ยวชาญ กะตั้งใครไม่รู้มาโหวต ต่อให้มีแต่หมอ ถ้าเป็นคดีผมเป็นเคส ortho กรรมเป็นหมอ ร้อยเปอรเซนต์แต่เป็นหมอสูติทั้งหมด มาตัดสินคดีผมว่าผิด ผมก็ยังแคลงใจอยู่
โดย: มีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านไว้ทำไม [10 ส.ค. 53 14:58] ( IP A:182.52.125.28 X: )
ความคิดเห็นที่ 12
   มีคนบอกให้นายแพทย์วิชัยอะไรนั่น มาแสดงความรับผิดชอบในสิ่งที่เคยพ่นๆ ไว้ด้วย...
https://www.thaiclinic.com/cgi-bin/wb_xp/YaBB.pl?board=doctorroom;action=display;num=1281433502
โดย: คุณจะยังเชื่อคนคนนี้อยู่อีกหรือ [10 ส.ค. 53 17:21] ( IP A:124.157.147.187 X: )
ความคิดเห็นที่ 13
   มีความรู้สึกว่า แพทย์กลุ่มนี้ไม่มีเหตุผล ชาวบ้านเดือดร้อนไปขอ
พึ่งพาก็ไม่ให้ความเป็นธรรมกับเขา พอเขาจะมีพรบ.ให้เป็นที่พึ่งใหม่
ก็ขัดขวางทุกวิถีทาง

กฎหมายจะเข้าสภา ก็บอกขอตั้งกรรมการคุย
พอตั้งกรรมการคุย ก็บอกไม่พอใจมีคนมาด่า ขอคุยกันเองก่อน
พอให้คุยกันเองก่อน ก็บอกว่าให้ล้ม กฎหมายเก่าดีอยู่แล้ว

ตกลงพวกคุณไม่พอใจอะไรกันแน่
หรือที่เขาลือว่าพวกที่เคยโกงภาษีแผ่นดิน
รายงานรายได้ไม่ตรงกับข้อเท็จจริง
หรือพวกผอ.รพ.รัฐที่เคยมีนอกมีใน จ
ะถูกตรวจสอบมากขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริง

เพราะนั่งมอง นอนมอง ตีลังกามองกฎหมายฉบับนี้แล้ว
มันมีแต่ข้อดีกับข้อดีไม่มีเสียเลย แล้วทำไมถึงร้อนตัวกันมาก
ฟาดหัวฟาดหางให้ร้ายคนโน้นคนนี้ แตกประเด็นไปเรื่อย

ตกลงคือเรื่องกลัวการตรวจสอบใช่ไหม
โดย: พรบ.จับโจร [10 ส.ค. 53 17:43] ( IP A:58.9.201.55 X: )
ความคิดเห็นที่ 14
   ^
^
ไอ้นี่ copy+paste ไปทุกกระทู้...
โดย: ขี้เกียจขนาด [10 ส.ค. 53 17:51] ( IP A:124.157.147.187 X: )
ความคิดเห็นที่ 15
   ...ความล่าช้าในกระบวนการยุติธรรมคือความไม่ยุติธรรม...แต่เดิม...Justice delayed is justice denied...แต่ปัจจุบันนี้ ต้องเป็น...Justice delayed is no justice...ย้ำ...NO JUSTICE...แล้วทำไม...ไม่ออกกฎหมายเพื่อ...กำหนดระยะเวลาที่แน่นอน บังคับออกมาเลย...แน่นอน หาก"มีข้อมูลใหม่ที่เป็นข้อเท็จจริงที่สำคัญ(โดยใคร???เป็นผู้พิจารณา) ก็อาจสามารถ"รื้อฟื้น"ขึนมาใหม่ภายในกำหนดเวลาเท่านั้นเท่านี้???"...เช่น...มีกฎหมายบัญญัติว่า ให้แพทยสภาพิจารณาตัดสินให้แล้วเสร็จใน หก เดือน เป็นต้น...ที่จริงแล้ว...ผมอยากเสนอ...กำหนดระยะเวลาที่แน่นอนเป็นบทบัญญัติแห่งกฎหมายไปเลยว่า...อายุความกี่ปี...ขั้นพนักงานสอบสวนและหรืออัยการกี่เดือน...ในชั้นศาล ต้องมีคำพิพากษาของศาลชั้นต้นในกี่ปี...ชั้นอุทธรณ์ในกี่เดือน...ชั้นฎีกาในกี่เดือน...ย้ำนะครับว่า...ต้องกำหนดด้วยว่า"ถ้ามีข้อเท็จจริงใหม่ สามารถรื้อฟื้นได้ภายในกี่ปี...

...ขอบังอาจอนุญาต เชิญชวน มาเรียกร้อง ให้มี..."บทบัญญัติแห่งกฎหมายกำหนดระยะเวลาในการทำงานของผู้ที่เกี่ยวข้องในขั้นตอนต่างๆ"...จะดีกว่าไหม???...
โดย: pimsen/policemajor@hotmail.com [11 ส.ค. 53 10:34] ( IP A:124.120.12.64 X: )
คลิก เพื่อเปลี่ยนกลับไปแสดงความคิดเห็นแบบเดิม

ชื่อไฟล์รูปห้ามมีอักขระพิเศษ เช่น (#),(<),(>),(&) เป็นต้นค่ะ
ชื่อ / e-mail :    แทรกไอคอนน่ารักๆในข้อความ
e-mail :
ส่งอีเมลทุกครั้งที่มีการตอบกระทู้       (ใส่ Email เมื่อต้องการให้ส่ง Email เมื่อมีคนมาโพสในกระทู้)


CAPTCHA code



คลิกที่นี่เพื่อกลับหน้าบ้าน