Window หน้าต่างบานนั้น (ภาค You)
   ภาค You

ติ่ง ติ๊ง ... มีเมลล์ใครกันนะแอดเข้ามาใหม่...ชั้นจึงกดตอบรับแอด...ทั้ง ๆ ที่ปกติไม่ชอบคุยกับใครง่าย ๆ

แต่แหม..ช่วงนี้ชั้นมีความหวังนี่นา (หุหุ) ชั้นเลื่อนเม้าส์ไปคลิกรับแอดเพื่อนใหม่ใน MSN

และตามประสาคนไม่เคยคุยกัน...ชั้นก้อถามไปว่า...

Me : คุณเป็นใครคะ

You : ที่ถามนี่คิดว่าถ้าเราตอบมันจะเป็นความจริงไหมล่ะ

Me : ไม่รู้ซิ...ลองตอบมาก่อน

You : เรียกเราว่าจ๋าแล้วกัน ... OK ปะ

ชั้นพูดออกมาดังลั่นห้องโดยมิได้พิมพ์ตอบว่า “แม่เจ้า...จ๋าจริง ๆ เหรอเนี่ยะ” แต่ฟอร์มพิมพ์ตอบกลับไปว่า

Me : เราไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่รู้จักนี่

You : งั้นไม่เป็นไร bye แล้วกัน...เราเองก้อไม่ชอบฝืนใจใครอ่ะนะ

อ้าวเฮ้ย...อย่าเพิ่งดิ...ขี้น้อยใจจังว้า (ชั้นคิด) แล้วค่อยพิมพ์ออกไปว่า

Me : เดี๋ยวดิ *** !

You : มีไร

Me : แต่เราอยากคุยกับเธอนะ...ไม่รู้ทำไม

และก้อตามด้วยบทสนทนา Bla Bla Bla และแล้วชั้นก้อได้คุยกับจ๋าซะที...โอ๊ยยยยยย มีความสุข

งง...งงกันละซิว่าชั้นจะมีความสุขกับการที่ได้คุยกับคนชื่อจ๋าเพราะอะไร...

อย่างแรก...เค้าคือคนที่ชั้นพบเห็นมากว่า 1 ปีได้แล้ว...อพาร์ทเม้นต์เค้ากับชั้นอยู่ตรงข้ามกัน

ซึ่งชั้นมักจะเห็นเค้ากับเพื่อนสาวอีก 1 คนเสมอ และชั้นเองก้อรู้ได้ในทันทีว่าไม่ใช่ roommate กันธรรมดา

แหม จะอะไรซะอีกละ...ไอ้ชั้นมันก้อเลสเบี้ยน...เรื่องพวกนี้กลิ่นมันฟ้องงงงงงงง 555 ผีเห็นผีว่างั้นแหละ

จ๋าและเพื่อนสาวดูภายนอกก้อเหมือนเพื่อนร่วมห้องกันทั่วไป คือ ญ สาว 2 คนเช่าห้องแชร์กัน

บุคลิกเหมือน ๆ กัน ประหนึ่งเพื่อนรัก...แต่ชั้นรู้ลึกกว่านั้น

อย่า...อย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่าชั้นเป็นพวกถ้ำมอง...

ที่รู้เพราะว่าชั้นเคยเจอพวกเค้าครั้งนึงในลิฟท์เพราะชั้นไปหาเพื่อนที่อพาร์ทเม้นต์ของจ๋านั่นเอง

ตอนนั้นพวกเค้าคงมีปัญหากัน เพราะหลาย ๆ คำพูดที่ชั้นได้ยิน (โดยบังเอิญ) ทำให้ชั้นรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ชื่อจ๋านี่แหละ

ส่วนอีกคน...555 ช่างเหอะ ลืมไปแล้ว...ซึ่งการเจอกันครั้งนั้นจ๋าดูเมามายไม่ค่อยได้สติ

แล้วหลังจากเหตุการณ์นั้นไม่นาน roommate สาวคนนั้น (ที่ชั้นลืมชื่ออะนะ) ก้อหายไป...ทิ้งจ๋าให้เช่าห้องอยู่คนเดียว

ชั้นเฝ้ามองจ๋าด้วยความสนใจ...แม้ตอนนั้นชั้นจะมีเพื่อนผู้ชายคอยทำหมาหยอกไก่อยู่เป็นระยะ ๆ ก้อตาม

ทุก ๆ วันที่ชั้นเรียนเสร็จ...จะรีบกลับห้องเพื่อรอดูไฟหนึ่งดวงจากห้องของจ๋าเปิดขึ้นและปิดลงในเวลาประมาณตีหนึ่ง

อ๊ะๆ อย่าเพิ่งคิดว่าชั้นถ้ำมองอีกล่ะอพาร์ทเม้นต์เราอยู่ตรงข้ามกันก้อจริงแต่ไม่สามารถมองเห็นความเป็นไปต่างๆ ได้หรอก

ชั้นถึงรู้แค่เวลาเปิดและปิดไฟเท่านั้นเอง...หากวันไหนไฟเปิดทั้งคืน...นั่นแหละ จ๋าเมากลับมาแน่นอน

แต่วันนี้แปลกจริง ตีสองแล้วไฟห้องจ๋าก้อยังไม่เปิดซักทีทั้งๆ ที่พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุด..
โดย: Jigkiw [1 ก.พ. 53 1:24] ( IP A:124.121.173.246 X: )
Add to Facebook  Add to Twitter  Add to Multiply  Add to Google  Add to Blogger  Add to Live
ความคิดเห็นที่ 1
   เอาน่า เค้าอาจจะไปค้างกับเพื่อนก้อได้นิ (ชั้นคิดในใจ)

แล้วอะไรดลใจให้ชั้นนึกอยากลงมากรอกน้ำดื่มด้านล่างอพาร์ทเม้นต์ก้อไม่รู้

ชั้นเดินผ่านโถงทางเดินด้านล่างอพาร์ทเม้นต์ที่มีโต๊ะรับแขกไว้ให้คนมานั่งเล่น นั่นรอด้านล่างได้

ชั้นเดินถือขวดน้ำไปยังตู้กดน้ำดื่มตามปกติที่ควรจะเป็น...แต่เอ๊ะ ... คนที่นั่งหลับอยู่เมื่อกี้มันคุ้น ๆ นี่หว่า

ชั้นหันหลังกลับไปมองเท่านั้นแหละ...แหมมมมม อยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ จ๋านี่หว่า...ไหงมานั่งหลับตรงนี้ได้เนี่ยะ

สงสัยบอก Taxi ส่งผิดหอแหง๋ ๆ ... ชั้นเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วทำเหมือนในหนังตลก ๆ เค้าทำกัน

นั่นคือ...เอามือโบกผ่านหน้า ผ่านตา ของจ๋าไปมา เพื่อเช็คดูว่าจ๋าพอจะรู้สึกตัวบ้างไหม...แต่ไม่เลย...จ๋าหลับสนิทมากกกกก

แถมตอนนั้นก้มลงไปมองใกล้ ๆ แอบเห็นคราบน้ำตานิด ๆ ด้วยละ (ไม่ได้โม้) ... เอาแล้วไงยัยบี เธอจะทำไงต่อดี

มองซ้าย มองขวา...หาคนช่วยก้อมีไม่...อุ้มเข้าห้อง เอ๊ย 555 พยุงไปส่งห้องดีไหมหว่า

ว่าแล้วก้อเดินไปบอกลุงยามให้ช่วยพยุงจ๋าไปส่งอีกอพาร์ทเม้นต์...ซึ่งชั้นบอกว่าจ๋าเป็นเพื่อนของเพื่อนที่อยู่อพาร์ทเม้นต์ข้าง ๆ

สงสัยจะเมาแล้วลงหอผิด...ลุงยามก้อแสนใจดีช่วยกันพยุงจ๋ามาส่งที่โถงอพาร์ทเม้นต์ของจ๋า

ลุงยามอพาร์ทเม้นต์ของจ๋า พอเห็นสภาพที่เราช่วยกันพยุงมาก้อรีบเปิดประตูคีย์การ์ดให้เราไปส่งจ๋าแล้วตามไปกดลิฟท์ให้

เพราะเค้าเองก้อคงคุ้นหน้าชั้นอยู่บ้าง จึงนึกว่าเพื่อนกันพามาส่ง...ชั้นกึ่ง ๆ พยุง กึ่ง ๆ ลากจ๋าเข้ามาในลิฟท์

เพื่อพาไปส่งที่ห้องที่ชั้นเคยได้มองแต่แสงไฟ...ความรู้สึกตื่นเต้นนิด ๆ เกิดขึ้นเมื่อชั้นเจอกุญแจในกระเป๋าของจ๋า

กริ๊ก...ลูกบิดประตูเปิดออก...วันนี้ชั้นเป็นคนเปิดไฟห้องจ๋าเองเลยนะนี่ หุหุ (ชั้นนึกขำในใจ) พลางพยุงจ๋าเข้ามาในห้อง

ลากไปนอนบนเตียง...ชั้นถือวิสาสะมองดูรอบ ๆ ห้องนี้เป็นระเบียบมาก..มากจนเกินไปด้วยซ้ำ

เหมือนแค่กลับมานอนเพียงเท่านั้น...ไม่มีชีวิตชีวาใดใด...ชั้นเดินออกมาที่ระเบียงมองไปยังอพาร์ทเม้นต์ตัวเองพลางนึก

เค้าจะเคยมองมาที่ไฟห้องเราบ้างไหมนะ...ในขณะที่ยืนคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น จ๋าก้อพลิกตัวควานหาผ้าห่ม

ชั้นจึงเดินกลับเข้ามาห่มผ้าให้และคิดว่าได้เวลากลับซะทีนะเรา...ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วนิ

ก่อนออกจากห้อง...ชั้นนึกสนุกหยิบปากกาขึ้นมาเขียน email ลงไปบนหนังสือที่วาง ๆ อยู่บนโต๊ะของจ๋า

เขียนไปก้อคิดไปว่า “ถ้ามันจะมีพรหมลิขิต..ก้อขอให้จ๋าแอดเมลล์มาหาเราละกันนะ”

ชั้นก้อออกจากห้องมาอย่างเงียบ ๆ พร้อมฝากความหวังไว้กับ email ที่อาจจะเปลี่ยนโชคชะตาอะไรหลายๆ อย่างระหว่างเรา

แล้วชั้นก้อรอให้ใครซักคนที่แอดเข้ามาเป็นจ๋าที่เถ๊อะ...สาธุ
โดย: Jigkiw [1 ก.พ. 53 1:27] ( IP A:124.121.173.246 X: )
ความคิดเห็นที่ 2
   ไปนอนแล้วค่ะ ไม่ไหวจริง ๆ

ตอนพิมพ์ ๆ อยู่ก้อคิดว่ามันเยอะนะเลยกะว่ากระทู้แยกดีกว่า

ไหงพอพิมพ์มาลงมันน้อยจังหว่า...จะรวมกระทู้ก้อไม่ทันซะแล้ว

ต้องขอโทษด้วยนะคะที่แตกออกเป็น 3 กระทู้ แล้วจะเอา ภาค We ที่เป็นบทสรุปมาลงเร็ว ๆนี้ค่ะ

วันนี้ไปนอนก่อนนะคะ...ง่วงมากแย้วค่า
โดย: Jigkiw [1 ก.พ. 53 1:29] ( IP A:124.121.173.246 X: )
ความคิดเห็นที่ 3
    อะไรฟะ..มาเป็นขยัก ๆ ....เออ...เอาเข้าไป...
มันเรื่องสั้นหรือเรื่อง...หรือ เรื่องจริงว่ะ หุ หุ...
สุดยอดไอ้น้อง....พี่พอจะรู้ตอนจบแล้ว่ะ...ได้กลิ่นตะหงิด ๆ ...
หุ หุ...
โดย: เจ้าบ้าน [1 ก.พ. 53 9:18] ( IP A:119.63.93.6 X: )
ความคิดเห็นที่ 4
   พี่นุ่น..เขียนเก่งจริงๆ เลย..

ไม่เสียแรงที่รอตั้งนาน...

โดย: คุณนายฯ [2 ก.พ. 53 10:16] ( IP A:119.63.93.6 X: )
ความคิดเห็นที่ 5
   คุณนุ่น เขียนสนุกมากเลยค่ะ จะติดตามภาคต่อไปนะคะ

โดย: love at.. [2 ก.พ. 53 12:00] ( IP A:119.63.93.6 X: )

คลิกที่นี่เพื่อกลับหน้าบ้าน