Window หน้าต่างบานนั้น (ภาค We) บทสรุป

putawan.pantown.com

"ตามใจภูฯ อะวอร์ด" << กลับไปหน้าแรก


ภาค We สิ้นเสียงหล่นจากชิงช้า...บีตกใจ รีบประคองจ๋าขึ้นมาจากพื้น Be : จ๋า..จ๋า..จ๋าเป็นอะไรมากไหม จ๋าเอามือลูบหัวตัวเอง 2-3 ที พลางเงยหน้ามองบีด้วยความงง...แต่ยังไม่ลืมจูบรสกามิกาเซ่ Ja : เราไม่เป็นอะไรมากหรอก...ตกชิงช้าเรื่องเล็ก แต่......(แล้วจ๋าก้อเงียบไป) Be : แน่นะ... Ja : อืมมมมมม...ตกชิงช้าไม่เป็นไร...แต่ตกใจนี่ซิยังไม่หายเลย Be : แค่ตกชิงช้านี่ตกใจมากเลยเหรอ...สงสัยจะเมาแล้ว 55 Ja : บีจูบเรา ... (จ๋าพูดพลางจ้องเข้าไปในดวงตาของบีแบบต้องการคำตอบจริงจัง) Be : เอ่ออออ...บีคิดว่าจ๋าน่ารักดีอ่ะ...จ๋าโกรธบีเหรอ Ja : ไม่หรอกแต่....(จ๋าพูดเพียงแค่นี้แล้วทิ้งความเงียบไว้) Be : งั้นบีว่าเรากลับกันดีกว่าเนอะ บีรีบตัดบทเรียกเก็บเงิน...แต่จ๋าห้ามไว้พร้อมให้เหตุผลว่า จ๋าทำงานแล้วจ๋าเลี้ยงเองนะ โอกาสหน้าบีค่อยเลี้ยงคืนแล้วกัน ทั้ง 2 คนออกมาเรียก Taxi หน้าร้านนั่งกลับมาด้วยกันโดยไม่กล้าสบตา บีบอก Taxi ว่าให้ไปส่งจ๋าก่อน.....และแล้ว Taxi ก้อพามาถึงอพาร์ทเม้นต์จ๋า ทันทีที่จ๋าส่งเงินให้คนขับ (พร้อม ๆ กับบีที่บอกว่าไม่ต้อง ๆ ) จ๋ารีบคว้าข้อมือบีดึงลงจากรถเพราะต้องการจะคุยให้เคลียร์ บีทำอะไรไม่ถูก...ได้แต่โดนจ๋ากึ่งจูง กึ่งลากเข้าไปในอพาร์ทเม้นต์ ขณะที่เดินผ่านโถงด้านล่าง...ลุงยามก้อทักขึ้นมาว่า ลุงยาม : อ้าววันนี้ไม่ต้องพยุงมาส่งแล้วเหรอ 555 บีก้มหน้างุด ๆ ... จ๋าหันไปมองหน้าบี ซึ่งคิดแล้วว่าคงไม่ได้คำตอบแน่ ๆ จึงเบนเข็มหันไปถามลุงยามแทน Ja : น้องเค้าเคยพยุงจ๋ามาส่งเหรอลุง ลุงยาม : ใช่ซิลุงจำได้...พยุงกันแทบไม่รอดแนะ..แต่นานแล้วนะ เกือบครึ่งปีได้แล้วมั้ง..ลุงยังช่วยหนูคนนี้เปิดประตูกดลิฟท์อยู่เลย บีคิดในใจ หมดกั๊นนนนนนนนนนนน...คุณลุงง่ะ...แล้วทีนี้หนูจะทำไง Ja : อ๋อออออออออออออออออออ... พูดจบก้อดึงบีเข้าลิฟท์กดไปชั้น 8 ชั้นที่จ๋าเช่าอยู่... ระหว่างที่ลิฟท์ขึ้นจากชั้น 1-8 ไม่มีคำพูดใดใดหลุดจากปากทั้ง 2 คน มีเพียงมือของจ๋าที่กุมมือบีแบบกึ่ง ๆ บังคับอยู่เท่านั้น... และทันทีที่ลิฟท์เปิดออก...จ๋าจูงมือบีให้เดินตามมายังห้อง 805 ของจ๋า
โดย: Jigkiw [1 ก.พ. 53 19:29] ( IP A:125.25.235.67 X: )

ความคิดเห็นที่ 1
เมื่อห้องเปิด...จ๋าดึงตัวบีเข้ามาด้านในพร้อมกับดันหลังบีให้ชิดประตูที่ปิดลง...

บียืนก้มหน้าทำอะไรไม่ถูกเพราะจ๋าใช้แขนกันไว้ทั้ง 2 ข้าง..

ช่วงเวลาเหมือนยาวนานกว่าจะมีใครได้เอ่ยอะไรออกมา

Ja : บี......บีมองหน้าเรานะ...แล้วตอบมาตรง ๆ

Be : ................. (ยังคงเงียบไม่กล้ามองหน้า)

Ja : บีเคยเข้ามาห้องเราไหม (จ๋ายันแขนไว้เหมือนเดิม แต่ก้มหน้าลงไปมองหน้าบีที่ก้มอยู่)

บีพยักหน้าช้า ๆ 2 ครั้ง...แต่ไม่เอ่ยอะไร

Ja : บีเป็นคนมาส่งเราเหรอ...แล้วรู้ได้ไงว่าเราอยู่ห้องไหน

Be : เราเคยมาหาเพื่อนที่หอนี้เลยเห็นว่าจ๋าอยู่ห้องนี้อ่ะ...(พูดจบก้อก้มหน้าต่อไป)

Ja : แล้วบีมาช่วยคนไม่รู้จักกันอย่างเราทำไม

Be : ก้อ...ก้อ... (บีพูดได้เพียงเท่านี้แล้วก้อยังคงก้มหน้าต่อไป)

แต่ในสายตาจ๋า...บีดูน่ารักมาก และก่อนที่บีจะได้พูดอะไรต่อ..

จ๋าดึงมือทั้ง 2 ข้างของบีมากุมแล้วพูดช้า ๆ ว่า

Ja : ไม่ต้องกลัวนะ...เราแค่อยากรู้ บีเล่ามาเถอะ...จ๋าไม่ทำอะไรบีหรอกนะ

บีเงยหน้ามองจ๋าแล้วค่อย ๆ พูดทุกอย่างออกมา

ยกเว้นเรื่องที่แอบมองจ๋ามานานแล้ว..และเรื่องอีเมลล์ที่ทิ้งไว้

Ja : อพาร์ทเม้นต์บีใช่ที่อยู่ตรงข้ามกับอพาร์ทเม้นต์ของเราไหม

บีพยักหน้านิด ๆ โดยไม่พูด...จ๋าดึงมือบีให้เดินตามมาที่ระเบียง

พลางชี้มือไปที่ห้อง ๆ นึงซึ่งอยู่สูงกว่าจ๋าประมาณ 2 ชั้น

Ja : นั่นใช่ห้องบีไหม

บีมองตามนิ้วจ๋าแล้วตกใจหันมามองหน้าจ๋า...ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

Be : จ๋ารู้ได้ไงว่านั่นห้องเราอ่ะ (ทำหน้าตาตกใจมาก ๆ )

ทันทีที่บีพูดจบ...จ๋าดึงตัวบีมากอดไว้โดยที่ทั้ง 2 คนยังคงหันหน้าไปทางเดียวกันซึ่งก้อคืออพาร์ทเม้นต์ของจ๋านั่นเอง

จ๋ากระซิบข้าง ๆ หูบีซึ่งยังคงตกใจและมองห้องตัวเองอยู่ว่า

Ja : เรามักจะเห็นไฟห้องนี้เปิดอยู่เสมอเวลาเรากลับเข้ามา และมักจะปิดไฟหลังจากเราดับไฟที่ห้องของเราแล้ว

แรก ๆ ก้อไม่ได้คิดอะไร...แต่บ่อย ๆ เข้ามันกลายเป็นความเคยชินที่ต้องมองหาทุกครั้งเวลาเปิดหรือปิดไฟ

มันเหมือนมีเพื่อนคนนึงที่เข้านอนพร้อม ๆ กับเราอะไรแบบนั้น

โดย: Jigkiw

[1 ก.พ. 53 19:33] ( IP A:125.25.235.67 X: )

ความคิดเห็นที่ 2
Be : จ๋ารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ

Ja : ใช่แล้วละ...แล้วทีนี้ปริศนาของ Email ลึกลับในหนังสือของเราก้อคลี่คลายซะที...แอบสนใจเราอยู่ใช่ม๊า..บอกมาซะดีดี

Be : ขี้ตู่...เราแค่เขียนเล่น ๆ หรอก

Ja : จริงเหรออออออออออ...ไหนหันมาให้ดูหน้าเวลาพูดหน่อยซิ

จ๋าจับบีหมุนตัวเข้ามาหา...แต่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของจ๋าเพียงแต่หันหน้ามาตรงกันแล้ว

Ja : คนไหนน้ามาทิ้ง Email ไว้ตอนเค้าหลับ...คนไหนน้ามาแอบจุ๊บเค้าตอนนั่งชิงช้า...คนไหนน้า...อุ๊บ

บีรีบเอามือมาปิดปากจ๋าก่อนที่จ๋าจะพูดอะไรต่อมิอะไรอีกเยอะที่ทำให้บีเขินไปกว่านี้...แล้วรีบตัดบทว่า

Be : เราเป็นห่วงเธอ...แต่ไม่อยากรุกจนเกินไป เลยลองเสี่ยงกับ Email ที่ทิ้งไว้...หากเธอแอดมา เราคงมีโอกาสคุยกัน

Ja : แล้วแอบลุ้น...แอบหวังบ้างไหม

บีพยักหน้าน้อย ๆ ... จ๋าดึงบีเข้ามากอดแน่น ๆ แล้วกระซิบคำว่า

“ขอบคุณมากนะ...ขอบคุณที่ห่วงใยเรา”

The End

โดย: Jigkiw

[1 ก.พ. 53 19:36] ( IP A:125.25.235.67 X: )

ความคิดเห็นที่ 3
งานเขียนครั้งแรกค่า...ไม่รู้ว่าพอไปได้ไหม...

แต่ก้อนะพยายามแล้วอะคะ ส่วนที่มีคนถามว่าเอาเรื่องจริงมาเขียนอะเปล่า

บอกเลยนะคะว่าไม่ใช่ค่ะ...จินตนาการล้วน ๆ

แหมได้อย่างในเรื่องก้อดีซิคะ...โรแม้นติกออกจะตาย...อิอิ

ดีไม่ดียังไง...ติชมกันได้นะคะ...และขอบคุณ รางวัลตามใจภูอะวอร์ดที่ทำให้เกิดแรงฮึดเขียน

ขอบคุณจ้า

โดย: Jigkiw

[1 ก.พ. 53 19:38] ( IP A:125.25.235.67 X: )

ความคิดเห็นที่ 4
มาเป็นเรื่องสุดท้าย....window จริง ๆ...
รูปแบบการนำเสนอก็แปลกดี...
น่าสนใจ...แต่อ่านแล้ว...นึกว่ากำลัง chat อยู่...
จินตนาการล้ำเลิศ..น่าจะเข้าค่าย....xxxxx ค่ายหนึ่งได้....
เขียนครั้งแรก..ได้ขนาดนี้....ก็ดีมาก...

ส่วนสำหรับที่ถาม...ว่าเรื่องจริงหรือปล่าว?..ถามหยอก ๆ อย่างงั้นหล่ะ...

แต่จริง ๆ นักเขียนทุกคนก็เขียนมาจากเกร็ดของเรื่องจริงทั้งนั้นหล่ะ...
เพียงแต่ว่าจะกี่ % ....แล้วมาเติมแต่งลูกเล่นและจินตนาการเข้าไป...
ในนั้น...ให้น่าสนใจ..น่าติดตาม....

เรื่องจริงบางเรื่อง...ก็เป็นเรื่องจุดประกาย..ให้เราเกิดอยากเขียน...
นักเขียน...จึงต้องแสวงหาแหล่ง...หรือตัวจุดประกายอยู่เสมอ....
เดี่ยวปิดวันนี้แล้ว....จะเฉลยว่า...เกณฑ์การให้คะแนน..มีอะไรบ้าง..
ซึ่งจะทำให้ทุกคน..รู้ว่า....คะแนนเฉือนกันที่ตรงไหน...
เพราะบางคนอาจจะนำด้านเนื้อหา...ความน่าสนใจ..บางคนอาจจะนำรูปแบบการเสนอ.....เอาใจช่วย ๆ ...ทุก ๆ คน...

โดย: เจ้าบ้าน

[2 ก.พ. 53 9:37] ( IP A:119.63.93.6 X: )

ความคิดเห็นที่ 5 โรแมนติกมากๆ ค่ะ... เขียนเก่งจริงๆ เลย ขอปรบมือให้...
โดย: คุณนายฯ [2 ก.พ. 53 10:22] ( IP A:119.63.93.6 X: )

ความคิดเห็นที่ 6 น่ารักจังเลย...คิดได้งัยเนี่ยเก่งจังค่ะ
โดย: love at.. [2 ก.พ. 53 12:02] ( IP A:119.63.93.6 X: )

คลิกที่นี่เพื่อกลับหน้าบ้าน