ทําอย่างนี้ ได้ไง?
   คัดลอกจากวารสารเชพเพอด ฉบับที่49 ธันวาคม 2545 โดยเจ้วิภาดาเรียบเรียงจาก How Could You ? by Jim Willis 2001เอามาให้อ่านเพื่อจะได้เห็นถึงความรักความซื่อสัตย์ของสุนัขที่มีให้กับเจ้าของ เมื่อฉันยังเป็นลูกหมาตัวน้อยน่ารัก ฉันเคยทําให้พ่อมีความสุขและหัวเราะได้เสมอพ่อเรียกฉันว่า "ลูกพ่อ" และบอกว่าฉันเป็น"เพื่อนที่ดีที่สุดของพ่อ" แม้ว่าฉันจะแอบแทะรองเท้าของพ่อหรือเอาหมอนของพ่อลงมาฟัดเล่นบ้าง พ่อก็ไม่เคยบ่นว่าให้เสียใจเมื่อฉันทํา"ไม่ดี" พ่อก็เพียงโบกนิ้วชี้ไปมาถามฉันว่า "ทําอย่างนี้ได้ไง" แต่แล้วพ่อก็ยกโทษให้ฉัน.....จับฉันนอนหงายท้องเกาพุงให้ทุกครั้งไป พ่อต้องฝึกให้ฉันรู้จักความสะอาดไ ม่ทําเลอะเทอะในบ้านโดยพ่อต้องปล่อยฉันไปทําธุระนอกบ้านทุกวัน พ่องานยุ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ท๋าให้การฝึกของฉันได้ผลล่าช้าไปบ้าง แต่เราก็พยายามทําจนสําเร็จพ่อพาฉันไปเดินตามสวนสาธารณะ ไปนั่งรถเล่นแวะกินไอศครีมกัน(ของฉันได้ไอศครีมก้อนเดียวเพราะพ่อบอกว่า"ไอศครีมไม่ดีสําหรับหมานะลูก") เวลาพ่อไปทํางานฉันก็จะนอนผึ่งแดดหลับบ้างตื่นบ้างรอพ่อกลับบ้านตอนเย็น พ่อเริ่มใช้เวลาอยู่นอกบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ กลับบ้านคําๆเกือบทุกวันและเริ่มมีเพื่อนผู้หญิง ฉันคอยพ่ออย่างอดทนอยู่ที่บ้านทุกวัน คอยปลอบใจและให้กําลังใจเ มื่อพ่ออารมณ์ไม่ดีหรือถูกผู้หญิงหักอกมา ไม่เคยทําให้พ่อเสียใจมากขึ้นเมื่อกลับมาบ้าน ไ ม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันก็ดีใจที่สุดทุกครั้งที่เห็นหน้าพ่อกลับมาถึงบ้าน และก็แสดงออกให้พ่อได้รู้ว่าฉันดีใจแค่ไหน ในที่สุดพ่อก็ตกหลุมรัก และแต่งงานภรรยาของพ่อเธอไม่ใช่ "คนรักหมา" แต่ฉันก็ยอมรับเธอมาอยู่ด้วยกันในบ้านของเรา พยายามแสดงความรักและเชื่อฟังเธอด้วย ฉันมีความสุขเมื่อเห็นพ่อมีความสุข ต่อมาเธอก็มีคนตัวเล็กๆมาอยู่ด้วย พ่อตื่นเต้นดีใจใหญ่ฉันก็พลอยดีใจไปกลับพ่อด้วย ฉันรักร่างน้อยๆ สีชมพูและกลิ่นตัวที่หอมชื่นใจ ฉันอยากเลี้ยงเขาบ้างแต่พ่อกลับเธอคนนั้นก็ได้แต่กลัวว่าฉันจะทําร้ายคนตัวน้อยๆนี้ ฉันจึงถูกอัปเปหิไปอยู่อีกห้องหนึ่งใน" กรงหมา" โธ่เอ๋ยฉันเพียงอยากจะ "ร้ก" เขาบ้างแต่กลับต้องมากลายเป็น "นักโทษแห่งความรัก" ตัวน้อยๆเริ่มโตขึ้น ฉันก็กลายเป็นเพื่อนเล่นของพวกเขาให้เขาดึงขนเพื่อปีนป่ายขึ้นมาบนตัว เอานิ้วจิ้มลูกตา จับหูดึงไปมา ไม่ก็เอานิ้วแย่หูฉันเล่น หรือแม้แต่หอมที่จมูกฉัน ฉันรักทุกอย่างที่พวกเขาทํา รักสัมผัสของพวกเขา (เพราะพ่อแทบจะไม่เคยแตะต้องฉันมานานแล้ว) และฉันพร้อมปกป้องพวกเขาด้วยชีวิต ถ้าจําเป็นต้องทําก่อนนี้เมื่อมีคนถามพ่อว่ามีหมาหรือเปล่า ? พ่อจะเอารูปของฉันที่พกติดกระเป๋าออกมาให้เขาดู แล้วเล่าเรื่องของฉันให้เขาฟัง แต่ 2-3 ปีที่ผ่านมานี้.....ถ้ามีใครถามอย่างเดียวกัน พ่อก็จะตอบว่า "มี" แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุยทันทีจากที่เคยเป็น "ลูกพ่อ" "หมาของ" เดี๋ยวนี้ฉันกลายเป็นแค่ "หมา" ตัวหนึ่งที่พ่อไม่อยากจะหมดเปลืองค่าใช้จ่ายอะไร ที่เกี่ยวกับฉันอีกต่อไปด้วยซํา
โดย: moudang [9 พ.ค. 50 12:55] ( IP A:203.113.67.71 X: )
Add to Facebook  Add to Twitter  Add to Multiply  Add to Google  Add to Blogger  Add to Live
ความคิดเห็นที่ 1
   ทําไมไม่เหมือนตอนพิมพ์เลย ย่อหน้าซะสวยออกมาเป็นอย่างนี้ได้อย่างไง ? รูปก็ไม่ขึ้น ไว้ตอน 2 จะปรับปรุงใหม่โปรดติดตามตอนต่อไป
โดย: moudang [9 พ.ค. 50 13:02] ( IP A:203.113.67.71 X: )
ความคิดเห็นที่ 2
   ตอนพิมพ์ ทุกครั้งที่จะขึ้นบรรทัดใหม่....ต้อง เคาะที่แป้น enter
อย่าเอา cursor(ตัวแว้บๆตรงจุดที่เราเริ่มพิมพ์น่ะค่ะ)ลากลงมาแปะเอง ลองใหม่ค่ะ ลองใหม่.....ไม่ลองไม่รู้
โดย: ป้าวิ [10 พ.ค. 50 10:09] ( IP A:125.26.20.197 X: )
ความคิดเห็นที่ 3
    อ้อ แล้วเวลาจะแปะรูปน่ะ เลือกรูปแล้ว อย่าลืมคลิ๊ก Open ด้วยค่ะ

เคยพลาดมาแล้ว จึงรู้......อิอิ
โดย: ป้าวิ [10 พ.ค. 50 10:12] ( IP A:125.26.20.197 X: )

คลิกที่นี่เพื่อกลับหน้าบ้าน