1 ปี ที่มีลูก ชื่อ บ๊อบบี้
    จากวันนั้น ถึงวันนี้ 1 ปีแล้ว
แม่ครับ..วันนี้แล้วสินะ..ที่ผมมาอยู่กับพ่อและแม่ครบ 1 ปี..ผมยังจำวันเหล่านั้นได้..

วันนั้นผมถูกพรากจากอกแม่P ถูกนำขึ้นรถกระบะมาแถวนนทบุรีเป็นการเดินทางครั้งแรกในชีวิตของผม ผมเดินทางมาพร้อมเพื่อนอีก 2 ตัว ผมได้ยินคนพาผมมาพูดโทรศัพท์กับใครไม่รู้ว่า..
"รอหน่อยครับใกล้จะถึงแล้ว ผมมีมาสามตัวให้เลือก ไหนๆก็พี่ก็รอมานานตั้งหลายชั่วโมงรออีกหน่อยละกัน ..มีตัวนึงสวยมากครับ"
ผมมองไปที่เพื่อนอีกสองตัว เค้าตัวเล็กกว่าผม ตัวยาวๆ หน้ายาวๆ ผมจึงทึกทักเอาว่า ตัวที่สวยน่ะหมายถึงผมเอง..
..ผมหลับมาตลอดทาง มาตื่นตอนที่รถจอด..ผมถูกอุ้มลงจากรถมาสู่คอกเหล็กยาวๆคล้ายลู่วิ่ง..ทันใดนั้นผมเหลือบตาไปเห็นชายหญิงคู่นึงยืนอยู่ ผมเห็นเค้าทั้งคู่ยิ้มและเดินตรงมาหาเราสามตัว คนผู้ชายมองผมอย่างพินิจ พิจารณา พลางพูดว่า" ตัวนี้สวยหัวโตดี" ..ทีแรกผมไม่ได้สนใจ ผมได้แต่เดินสำรวจพื้นที่ว่า..ขณะนี้ผมอยู่ที่ไหน..ผมเดินดมไปทั่ว ในขณะที่เพื่อนอีกสองตัวนั่งลงและนอนนิ่งๆ สงสัยเค้าจะเมารถ..

ผมหยุดชะงักเพราะได้ยินเสียงนุ่มๆถามว่า "ตัวนี้ชื่ออะไร".."บ๊อบครับชื่อบ๊อบ.." สิ้นเสียงคนพามาตอบ..ผมได้ยินเสียงเดิมเรียกผมดังขึ้น
"บ๊อบบี้".. ผมหันไปสบตากับเจ้าของเสียง ผมรู้ทันทีว่านี่คือแม่คนที่สองของผม..ผมยิ้มให้พลางเดินไปหาอย่างไม่รอช้า..ขณะเดียวกันเจ้าของเสียงเรียกนั้นก้มลงมาอุ้มผมขึ้นไปกอด..เราต่างสบตาและยิ้มให้กัน..ผมยังจำรอยยิ้มในวันนั้นได้เลยนะครับ..เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นมีเมตตา..ผมรีบวางคางไว้บนบ่าและกระดิกหางเล็กๆแทบหลุดด้วยความดีใจ..

หลังจากนั้นผมได้ยินการเจรจาพูดคุยกันซึ่งผมไม่รู้เรื่องนัก แต่มีเรื่องนึง ผมได้ยินคนที่พาผมมาตอบว่า
"ลูกหมาถูกเลี้ยงในที่แคบ ไม่เดินออกกำลัง พี่ไปเลี้ยงก็ให้ออกกำลัง ขาหลังก็จะแข็งแรงขึ้นเอง ส่วนเรื่องข้อสะโพกที่กังวลน่ะ ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นอย่างแน่นอน ผมเลี้ยงมาเยอะ ยิ่งตัวนี้น่ะมีใบเพดชมพู โอกาสเป็นข้อสะโพกน่ะ 1 ในล้าน ครับ พี่เลี้ยงตัวแรกเนี่ยไม่เป็นไรผมจะช่วยดูให้ ถ้าโตขึ้นแล้วสวย พี่เอาไปประกวดก็ได้นะ วัคซีนก็ทำตามระยะ พี่ดูประวัติแล้วกัน ทำวัคซีนไม่ยากหรอก ผมไปทำให้ก็ได้ แล้วผมจะหมั่นไปดูแล".. ผมเห็นพ่อกะแม่ พยักหน้าหงึกหงัก แม่งึมงัมว่า "เออ...ก็ดี..เราไม่เคยเลี้ยงเลยนะ ไงแล้วช่วยๆดูหน่อยละกัน..แล้วใบเพดล่ะจะได้เมื่อไหร่ เราอยากดูประวัติ อีกสองสามวันเหรอ..เอาเป็นว่าคุณรับรองนะ เห็นว่าจะไม่ให้เสียชื่อ เราเชื่อใจคุณละกัน "...แล้วผมก็ได้นั่งตักแม่กลับบ้าน..

พอผมถึงบ้านผมเดินไปหาที่ฉี่ และสำรวจบ้านใหม่ไปพร้อมๆกัน..โอ้โฮ..มีกรงมุ้งลวดด้วย ใหม่เอี่ยม พ่อกะแม่เตรียมการไว้เรียบร้อยเลย...บ้านก็กว้างพอควร พอมีที่ให้ผมเดินได้ บ้านข้างๆก็ห่างไปหน่อย ดีจัง เวลาผมเห่า เพื่อนบ้านจะได้ไม่ต้องปาหินใส่บ้านแม่..

อ้อลืมบอกไปตอนผมมาใหม่ๆเนี่ย เห็บตรึม แม่บอกว่ามีไข้ด้วย แม่พาไปหาหมอได้ยามากิน คนนั้นน่ะคนที่ขายผมให้แม่น่ะให้ยา พาราน้ำ สำหรับเด็กมาด้วยโดยบอกว่าไว้กินเวลามีไข้ ซึ่งตอนหลังทราบว่ายาพารากับหมาไม่ถูกกัน หมากินไม่ได้ แต่ผมก็กินไปหลายอึก..เพราะแม่ไม่รู้..

แม่ครับตอนผม 4-5 เดือนผมป่วยหนัก มีไข้ตลอด ผมเดินไม่ค่อยได้ ผมลุกขึ้นไม่ไหว ผมปวดตามข้อไปหมด ผมเจ็บ ผมอยากบอกแม่แต่ผมพูดไม่ได้ ผมได้แต่ส่งเสียงโอดครวญ..ผมเห็นแม่ร้องไห้ด้วย น้ำตาแม่ร่วง หยดลงบนตัวผม ขณะที่แม่เช็ดตัวให้ผม ผมอยากปลอบแม่ อยากบอกแม่ว่า "อย่าร้องไห้" ทุกครั้งที่แม่ได้ยินผมคราง น้ำตาแม่ก็ร่วง...แม่มองหน้าผม..แม่ลูบหัว ลูบตัวผม แล้วมักจะพูดเสมอว่า
"บี้..บี้เอ้ย..พ่อกะแม่ รักหนูนะ..หนูต้องสู้นะลูก..หนูต้องหายนะลูก"
แม่ครับ..คำพูดเหล่านี้ เหมือนน้ำอมฤต ทำให้ผมมีกำลังใจครับแม่ ผมก็ตั้งใจไว้ว่า ผมจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน เป็นที่พึ่งสำหรับพ่อและแม่ ผมจะหาย แล้วผมจะวิ่งเล่นกับพ่อและแม่อีกครั้ง..

ต่อมามีพี่ใจดีมาให้คำแนะนำแม่ แม่พาผมไปหาหมอ ไปหาหลายที่ ทั้งคลินิคและโรงพยาบาล สุดท้ายหมอบอกว่าผมเป็นโรคเกี่ยวกับกระดูก..ผมกินยาหลายอย่าง เปลี่ยนอาหาร แม่บอกว่าแพงไม่เป็นไร ซื้อได้ ขอให้บ๊อบบี้ดีขึ้นก็แล้วกัน..
ผมรู้สึกว่าผมดีขึ้นไม่ค่อยปวดตามข้อ ผมลุกเดินเองได้ แต่ตอนที่ผมป่วย ผมไม่เคยทำเลอะเทอะในห้องแม่เลยสักครั้งเดียว พอผมปวดอึหรือปวดฉี่ผมจะพยายามพยุงตัวลุกขึ้น พอแม่รู้แม่ก็จะมาช่วยพยุงผมออกไปฉี่หรืออึ..ผมเป็นเด็กดีนะครับ

พอผมเริ่มหายไข้ พ่อเริ่มพาไปว่ายน้ำ ได้ยินพ่อบอกว่า "เอ..ว่ายน้ำแล้วดีขึ้นแฮะ..สร้างบ่อในบ้านเลยมั้ย" ตอนนั้นแม่คัดค้าน "จะดีเร้อ..ท่าจะหลายแสนมั้ยน่ะ"
พ่อบอกว่า "เออน่า..พี่จะทำแบบไม่ยาก และไม่แพงมาก เดี๋ยวเรียกช่างมาคุย พี่คิดไว้จะใช้ผ้าใบเป็นบ่อ เมื่อวานพี่โทรคุยกะร้านผ้าใบแล้วพรุ่งนี้เค้าจะส่งตัวอย่างผ้ามาให้ดู"..
แล้วบ่อของผมก็เริ่มสร้าง..ผมออกไปคุมงานทุกวัน.. อาทิตย์เดียวก็เสร็จเรียบร้อย เนื่องจากผ้าใบเป็นสีเขียว(แม่น่ะชอบอะไรอะไรก็เขียว แต่รถบอกว่าต้องสีน้ำเงิน) แม่จึงเรียกบ่อนี้ว่า บ่อมรกต

นับแต่ผมมีบ่อมรกต ผมดีวันดีคืน ผมว่ายน้ำทุกวัน สนุกมากครับ..

อาการผมดีขึ้น ผมเริ่มมีกล้ามเนื้อขาหน้า และกล้ามเนื่อขาหลัง ขึ้นมาบ้าง การเดินดีขึ้น ศอกกางน้อยลง พ่อกะแม่ดีใจมาก ผมวิ่งเล่นได้ พ่อพาไปเที่ยวทะเล ผมว่ายน้ำทะเล เดินเล่นบนผืนทรายผมชอบมากเพราะมันนุ่มไม่แข็งเหมือนพื้นปูน พ่อกะแม่ยิ้มหน้าบาน ผมรู้ว่าพ่อกะแม่มีความสุข ผมก็ดีใจที่ทำให้พ่อและแม่มีความสุข..

แต่แล้ว..ทำไมครับ..ทำไมความสุขมันอยู่ไม่นานล่ะครับ..
เมื่อวันก่อนพ่อกะแม่พาผมไป X-ray พอหมอบอกผลแ ม่ก็ร้องไห้ แม่ร้องไห้มากกว่าตอนผมป่วยตอนแรกซะอีก..ได้ยินแม่พูดกับพ่อว่า
"สงสาร สงสารบอบบี้ ไม่อยากเห็นตอนที่บ๊อบบี้เดินไม่ได้ ..สงสารจังเลย" แล้วแม่ก็หันมาทางผม พูดว่า "บี้เอ๊ย..ทำไมต้องเกิดกับหนูด้วยล่ะลูก" แล้วแม่ก็ร้องไห้อีก..

แม่ครับ..ผมอยากจะบอกกับแม่เหลือเกินว่า "แม่จ๋าอย่าร้องไห้เลย ผมเกิดมามีกรรม แม้นว่าขาผมจะเดินไม่ได้ในภายภาคหน้า แต่ผมจะยังคงรักแม่เต็มหัวใจ ผมพร้อมจะปกป้องแม่ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายอย่างเด็ดขาด ผมจะตอบแทนพระคุณของแม่ด้วยชีวิตของผม ผมอยากจะตะโกนดังๆ ผมรักแม่ยิ่งกว่าชีวิตผมครับ"...
โดย: แม่bobby [27 ก.ค. 50 1:35] ( IP A:58.9.99.245 X: )
Add to Facebook  Add to Twitter  Add to Multiply  Add to Google  Add to Blogger  Add to Live
ความคิดเห็นที่ 1
   ติดตามเรื่องมาตลอดยิ่งนานยิ่งเศร้าขอเป็นกําลังใจครับ บ๊อบบี้โชคดีที่ได้พบพ่อแม่ทั้งสองท่านซึ่งใจแทบสลายทุกครั้งที่ลูกชายเจ็บ ถึงแม้นว่าจะเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งในมุมมองของทั่วไป แต่สําหรับท่านทั้งสองแล้วคือดวงใจดวงน้อยๆของพ่อแม่ สิ่งที่ระบายออกมาจากส่วนลึกๆแล้วยากนักจักบรรยาย ฝ่ายวารสารสมาคมน่าจะนําเข้าไปไว้ในวารสารด้วยจะเป็นประโยชน์มากๆ ขออนุญาตโทรไปคุยบ้างนะครับ
โดย: moudang [27 ก.ค. 50 8:41] ( IP A:203.113.67.70 X: )
ความคิดเห็นที่ 2
   อ่านเรื่องแบบนี้แล้วสะเทือนใจทุกทีค่ะ
แต่บ๊อบบี้ก็โชคดีมาก ที่พ่อและแม่รักบ๊อบบี้มาก แม้โรคที่เป็นอยู่จะทำร้ายจิตใจพ่อและแม่ แต่ความรักที่พ่อและแม่มอบให้บ๊อบบี้ จะทำให้เค้าดำเนินชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างมีความสุขแน่ๆ ค่ะ

คุณยายบัวของป้าวิ ก็ยังมีชิวิตที่สุขสบายได้ตามอัตภาพ (ซึ่งหมาที่ดีๆ หลายตัวยังไม่ได้มีความสุขแบบนี้) บ๊อบบี้ก็จะต้องอยู่ได้แบบมีความสุขค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
โดย: เต้าเจี้ยว [27 ก.ค. 50 9:47] ( IP A:124.121.174.72 X: )
ความคิดเห็นที่ 3
   เข้มแข็งไว้นะคะ บ๊อบบี้เป็นหมาที่สวยงามมากๆๆ แม้จะมีสุขภาพข้อขาที่ไม่สมบูรณ์ แต่ดูภายนอกไม่ออกเลย คงด้วยความรักที่ พ่อแม่ บ๊อบบี้มีให้เนี่ยแหล่ะ เอาใจช่วยคะ ฮีโร่ก็ดีวันดีคืนแล้วนะคะ
โดย: แม่ฮีโร่ (jiamed12 ) [27 ก.ค. 50 18:43] ( IP A:125.26.71.197 X: )
ความคิดเห็นที่ 4
   อ่านแล้วน้ำตาซึมเป็นกำลงัใจให้เสมอครับ.....อะไรจะเกิดมันก็เกิดอย่ากังวลเลยครับ.....ผมจำวันที่สิงโตลูกตัวก่อนของผมจากไปได้..ผมเข้าใจความรู้สึกแม่บ๊อบบี้ดีว่ารู้สึกเช่นไรเพราะ..ตอนเขาป่วยและกำลังจะตายเขาดิ้นรนเฮือกสุดท้ายจากห้องครัวเพื่อไปหาแม่และพ่อของเขาที่ห้องนอนและตอนเช้าเขาก็จากไปที่หน้าห้องนอน....เปิดประตูห้องนอนแล้ว....พบเขานอนอยู่...เขาเสียตอนที่ตะเกียกตะกายมาหาคนที่เขารักที่สุด................น้ำตาไหลไม่หยุด.....ร้องอยู่หลายวัน..........
โดย: popcorn [27 ก.ค. 50 19:27] ( IP A:203.150.121.2 X: )
ความคิดเห็นที่ 5
   น้องบ๊อบบี้สู้ๆนะ
พี่บัลโต้ก็ขาหน้างอๆผิดรูปผิดร่างเหมือนกัน ตอนเล็กๆก็ป่วยหนัก เกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ก็ได้รักษาโดยคุณหมอแสนใจดีและเก่งอีกต่างหากช่วยไว้และทั้งบ้านช่วยกันดูแล โดยเฉพาะแม่(แม่ของหนูนี่แหละ พอดีท่านเป็นพยาบาลด้วย)คอยเฝ้าไข้และเช็คตัวให้ไข้ลด
ทุกวันนี้พี่ก็มีความสุขมาก วิ่งเล่นๆกับเพื่อนๆในบ้านได้ปกติ อาจจะเป๋ๆนิดหน่อย และแม้จะโดนพี่ๆในบ้าน(พี่บัดดี้ พี่แลสซี่ พี่มาเบิล และพี่อั่งเปา)คอยแกล้งๆเล่นๆบ้าง จึงค่อนข้างเกรงใจพี่ๆเขา แต่ถ้าพวกพี่ๆเกิดดื้อกับแม่ขึ้นมาล่ะก็ กระผมลืมตายครับ เห่าข่มพวกพี่ๆซะงงไปเลย(งงทั้งคนและหมา) บอกว่า อย่ามาดื้อกับแม่ผมนะ ไม่งั้นจะ... อิอิ
โดย: พี่บัลโต้ อีก 1 อาทิตย์จะ 2 ขวบแย้ว (Pongo ) [28 ก.ค. 50 1:45] ( IP A:203.155.247.77 X: )
ความคิดเห็นที่ 6
   มาฝากข้อความถึงคุณแม่บ๊อบบี้นะคะ ว่าได้รับของแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ
โดย: เต้าเจี้ยว [3 ส.ค. 50 15:23] ( IP A:124.121.173.218 X: )

คลิกที่นี่เพื่อกลับหน้าบ้าน