แม่สอนเสมอว่า..
   แม่สอนเสมอว่า..
ความโกรธ คือ ไฟ
นอกจากจะเผาใจตัวเราเป็นปฐมแล้ว ยังแผดเผาคนรอบข้างให้มอดไหม้ไปด้วยโทสะ น้ำเสียง สีหน้า
แม่ว่าคนที่กำลังโกรธนั้นปากก็ร้าย..ใจก็ร้าย กิริยาท่าทางร้ายไปหมด น่าเกลียดไม่เหลือดี
แม่พูดแค่นี้ลูกก็รู้สึกรังเกียจความโกรธแล้ว เพราะไม่อยากมีไฟสุมใจ ไม่อยากเป็นต้นเพลิงในการเผาผลาญคนรอบตัว

แม่สอนเสมอว่า..
เมื่อไรที่ลูกโกรธใคร เมื่อนั้นไฟก็สุมใจของลูกเองให้ร้อนรน
คิดดูซีว่าลูกอยากอยู่ใกล้ใครที่มีความร้อน แล้วพร้อมจะเผาลูกให้ไหมไปในบัดดลไหม
“ไม่มีใครอยากอยู่ และไม่สามารถทนอยู่กับคนที่ใจเป็นไฟได้หรอก”

ลูกรักแม่มากที่สุดในโลก..
เพราะทุกครั้งที่ลูกจุดไฟในใจ..ใจก็ร้อน กายก็ร้อน และบ้านก็ร้อน แม้เป็นไฟดวงเล็ก ๆ แต่ก็ส่งผ่านความร้อนไปกระทบอารมณ์และความรู้สึกของพ่อแม่ และพี่ ๆ น้อง ๆ..แน่ ๆ
ทุกครั้งที่ลูกโกรธ..
แม่ไม่เคยถามว่า..ใครเป็นคนจุดไฟในใจลูก
แม่ไม่เคยถามว่า..ใครเผาใจลูก..ใครเผาบ้านเรา
แต่สิ่งแรกที่แม่ทำ คือ ดับไฟในใจลูกก่อนที่ลามไปมากกว่าที่เป็นอยู่
แม่กลบไฟในใจลูก..ให้ค่อย ๆ เย็น และดับลงได้ทุกครั้งก่อนที่ลูกจะล้มหายละลายไปกับความร้อน ด้วยอ้อมกอดที่เย็น ด้วยกิริยาท่าทีที่เย็น นำเสียงที่เย็นและอ่อนโยน

ในขณะที่ลูกโกรธ..มีไฟเผาใจอยู่นั้น
ลูกจะเพ่งโทษว่า “ใครก่อไฟเผาใจ”
แม่จะเป็นคนเตือนสติลูกอย่างอ่อนโยน ว่า”อย่าประมาทขาดสติ” จงรีบระงับความโกรธ..รีบดับไฟในใจให้ได้โดยเร็ว ก่อนที่ใจจะมอดไหม้..และไม่เหลือใครอยู่ข้างลูก

แม่สอนให้ลูกเปลี่ยนความโกรธให้เป็นความเข้าใจในสิ่งที่เกิด..แล้วโกรธ
ทุกครั้งที่ลูกจะปรอทแตก..ถ้าแม่อยู่ด้วย แม่จะเตือนสติลูกด้วยตนเอง แต่ถ้าอยู่ไกลแม่ แม่สอนให้ลูกคิดถึงแม่ และก็ได้ผลทุกครั้ง..เพราะลูกมีภาพแม่ที่แจ่มจัดชัดเจนในใจ
วิธีการสอนของแม่ คือ..
การกระทำของลูกที่เป็นผลจากความร้นใจใจ..จะกระทบใคร ๆ มากมายกว่าที่ลูกคิด

แม่สอนให้ลูกคิดว่า..
อะไรมากระทบให้ใจลูกกระเทือน
ทำไมเมื่อใจของลูกกระเทือนแล้วจึงต้องไปกระแทกคนอื่น
ถ้าลูกกระแทกคนอื่น จะกระทบให้เขากระเทือนอย่างไร
และเมื่อเขาถูกกระทบแล้ว เขาจะไปกระแทกใครต่อ..ให้กระเทือน

เมื่อลูกคิดได้..
ลูกจึงหยุดเพ่งโทษ ระงับการมองว่าใครมาจุดไฟในใจลูก
แต่จะมองว่า..
ความโกรธที่เข้ามาเผาใจอยู่นั้นจะหยุดได้อย่างไร..จะไม่ลามไปเผาใจใครได้อย่างไร
แม่จึงสอนเสมอว่า..
“อย่าไปเฝ้าพร่ำเพรียกเรียกร้องให้ใครหยุดเลย..ลูกต้องหันกลับมาเรียกร้องใจลูกเองให้หยุดเป็นปฐม”

แม่สอนว่า..
เมื่อโกรธ ตัวลูก..ต้องไม่รดใจด้วยน้ำมัน ด้วยการย้ำคิด ย้ำทำ ย้ำโกรธ ย้ำเกลียด..ต้องไม่ไปเติมกำลังร้อนให้แก่ไฟในใจของลูกเด็ดขาด ต้องดูแลมันให้มอดโดยเร็ว..ด้วยสติที่มา ปัญญาที่มี

เพราะแม่สอนและทำให้ลูกเห็น เป็นให้ลูกดู
ลูกจึงรู้ และฝึกรดน้ำในใจให้เย็น
วันนี้..
แม้ลูกจะยังมีความโกรธ..ยังคงมีไฟอยู่ในใจ..ในบางครั้ง
แต่ลูกไม่เคยเก็บไฟไว้ในใจ..ให้มันผลาญใจลูกนาน ๆ เลย
ลูกจึงไม่เคย “หมดใจ” เพราะโดนไฟเผาใจจนหมด
รักแม่เป็นที่สุด
โดย: เจ้าบ้าน [31 พ.ค. 56 23:31] ( IP A:110.168.165.65 X: )
Add to Facebook  Add to Twitter  Add to Multiply  Add to Google  Add to Blogger  Add to Live
คลิก เพื่อเปลี่ยนกลับไปแสดงความคิดเห็นแบบเดิม

ชื่อไฟล์รูปห้ามมีอักขระพิเศษ เช่น (#),(<),(>),(&) เป็นต้นค่ะ
ชื่อ / e-mail :    แทรกไอคอนน่ารักๆในข้อความ
e-mail :
ส่งอีเมลทุกครั้งที่มีการตอบกระทู้       (ใส่ Email เมื่อต้องการให้ส่ง Email เมื่อมีคนมาโพสในกระทู้)


CAPTCHA code



คลิกที่นี่เพื่อกลับหน้าบ้าน